Xornadas técnicas sobre pragas e doenzas na vide en Valga: dúas aportacións ao tema

Xosé Manuel González Vilas

Os pasados días 19 e 20 de abrils tivo lugar no Auditorio Municipal de Valga en Cordeiro unhas Xornadas Técnicas sobre as pragas e doenzs na vide, as Xornadas están encadradas no Proxecto sobre o Desenvolvemento de Perspectivas da Viticultura na Bisbarra Arousana da IXP dos Viños da Terra de Barbanza e Iria. Os conferenciantes foron Isaac Rodríguez Silva e Xosé Manuel González Vilas. O evento contou co apoio do GDR Umia-Ulla-Lérez e a colaboracion da Asociaciónde Viticultores de Ribeira de Arousa e a Asociación Galega de Viticultura AGV e a Federación Rural Galega FRUGA.

Isaac Rodríguez Silva. Fonte AGV

Temos dúas intervencións sobre como abordar a defensa vexetal, en concreto, como ter criterios para ver os problemas que temos na viña con respeito a pragas e doenzas. Na primeira o Enxeñeiro Agrícola Isaac Rodríguez Silva da empresa ASERAGRO nos expón o conxunto de doenzas e praga que atinxén ás videiras, como observar síntomas e logo analizar os tratamentos necesarios. Tamén nos aconsella sobre os equipamentos de aplicación fitosanitaria, a escolla de productos e materias activas como as esixencias administrativas como o caderno de explotación.

Temos en pdf a exposición de Isaac sobre as cuestións tratadas nas Xornadas: XORNADAS DE VITICULTURA: PRAGAS E DOENZAS

Xos'é Manuel González Vilas durante a exposición. Fonte AGV

O Enxeñeiro Agrónomo Xosé Manuel González Vilas da Asociación Galega de Viticultura fala das razóns por que as plantas enferman, por que son ás veces máis susceptibles a doenzas ou ataques de pragas. Partindo da revolucionaria teoría da trofobiose do Doutor Chaboussou se tenta chegar a seguinte consecuencia: “en planta sana a praga morre de fame”, de resultas disto a estratexia de defensa vexetal vai a ráiz do problema, na medida que as plantas están equilibradamente alimentadas desde o solo e das aplicacións foliares irá na mellora da saúde nutricional da planta e polo tanto da resistencia a problemas. Isto cambia radicalmente a abordaxe clásica de eliminar potenciais enemigos, que ademáis provocará os problemas “ioatroxénicos” ou sexa que os productos agrotóxicos alteran o equilibrio metabólico, tamén os adubos solubles nitroxenados, na saiva da planta se acumulan azúcares solubles e aminoácidos soltos que son precisamente os que as pragas necesitan para alimentarse e reproducirse, ou sexa canto máis tratamos con estas sustancia máos precisamos logo tratar, a cuestión de todos xeito segue sendo complexa . Seguiremos falando disto en próximos artigos.

Exposición en pdf :Por que enferman as plantas

Print Friendly, PDF & Email
  • email
  • Meneame
  • Chuza
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Twitter

I Foro do Viño do Morrazo: do que se falou

O pasado día 11 en Vilaboa xuntouse moita xente para analizar as perspectivas da vitivinicultura da Penínusula do Morrazo, inaugurou Xavier Míguez por parte do Concello de  Vilaboa, onde situo o traballo do sector feito nos últimos anos e na que destaca a reestructuración de viñedos no propio Concello de Vilaboa e que se levou adiante e a evolución cara unha maior profesionalización de viticultores/as.

Viñedos nos arenais de Donón. (Foto de Xavier Míguez)

Comezou coa primeira ponencia Xosé Manuel Fernández Castro por parte da Consellería de Medio Rural e do Mar, e na que repasou o papel importante das Denominacións de Calidade e as Indicación Xeográficos como xeito de valorizar productos agroalimentarios con procedencias xeográficas específicas, seguindo unha impronta seguida principalmente polos países do sul da Europa. Así é como hai actualmente 850 productos diferentes con algún tipo de cualidade diferenciada e protexida en Europa, que tipifican o propio producto e logo se normalizan uns regulamentos sobre produción, elaboración e comercialización. Temos o exemplo do queixo de Rochefort que esta protexida a súa procedencia desde 1666 ou mesmo as ordenanzas de 1564 nos viños de Ribadavia. E por iso que os viños do Morrazo deben iniciar o procedemento para adquirir algun tipo de recoñecemento segundo o que marca a última reforma da Organización Común do Viño, ou sexa cara unha Indicación Xeográfica Protexida de Viños da Terra (IXP) e mais adiante mesmo acadar unha Denominación de Orixe Protexida (DOP). Este proceso precisaría dunha complexa tramitación qeu se resume nun prego de condicións argumentado coa vinculación que se quere dar aos viños do Morrazo coa historia, tradición, castes, a figura do furancho, etc. Dito prego de condicións deberá pasar polos diferentes niveis administrativos para acadar o obxectivo perseguido desde Santiago a Bruselas.

Igrexa Vella de Marín, onde estaba o antigo e poderoso Priorado de Marín

Xosé Manuel González Vilas fixo un percurso por diversos fitos históricos que situen os viños do Morrazo, en base a algúns estudios feitos, no que hai que sinalar o monumental traballo de Huetz de Lemps. As primeiras referencias documentadas sobre o cultivo da vide e comercio do viño alá polo século XIII, posiblemente o establecemento dos cisterciences no Priorado de Marín puido ter sido un factor favorable. En 1589, durante o reinado de Felipe II, hai ordenanzas sobre a posibilidade de vender o viño local durante algúns meses do ano, o porto de Cangas xa daquela exportaba parte do viño do Ribeiro e viaxeiros da época gabavan a beleza dos viñedos de Vilaboa despois de cruzar a Ponte Sampaio. As plantacións de vide acadan unha máxima expansión a mediados do século XVIII, despois de múltiples crises sociais e biolóxicas se asiste a un rexurdimento forte a comezos do século XX coa vinda dos híbridos e variedades foráneas como era o Xeréz e o Alicante, lóxicamente en detrimento das cepas vellas de Tinta Femia e Espadeiro entre outras. Foi precisamente que logo na posguerra triunfan os “novos viños” que se adaptaban ben aos gustos locais, e tamén respodían á forte demanda dos centros urbans de Pontevedra e Vigo, fixeron aumentar as plantacións e rendementos, e neles destacaba a sona dos viños de Hío que se chiquiteaban no Berbés en Vigo.

Tamén se repasou nas “estrañas” circunstancias nas que o Morrazo non acadou a súa pertenza a criación da DO Rías Baixas alá polo ano 88, cando xa había mesmo algún recoñecemento previo por parte da Administración, mesmo cas seguintes ampliacións que tiveron lugar. De feito a Denominación Rías Baixas foi consecuencia da anterior Denominación do Albariño que protexía a variedade s o ámbito xeográfico era Galiza. Despois criaronse outras DOs como Monterrei no 1993 e Ribeira Sacra no 95, e houbo ampliacións da DO Rías Baixas en Salceda de Caselas, Soutomaior e parroquias de Ponteareas. O que é certamente indubidable é que existen máis de 1300 has de viñedo, unha presencia crecente das castes autóctonas, a singularidade de paisaxes vitícolas únicos como os viños dos arenais de Donón, así como tamén un certo reflorecemento da figura do furancho como producto do seu recoñecemento administrativo, todas estas “cousiñas” fan que o Morrazo deba ter un lugar merecido entre as grandes zonas de viño do país, debeda pendente con outras zonas como o Val do Navia, a Baixa Limia, ou mesmo o Val do Louriña e as terras de Mondariz.

Isaac Rodríguez na súa disertación

Posteriormente houbo a charla impartida polo Enxeñeiro Agrónomo Isaac Rodríguez (Asociación de Viticultores de Vilaboa) sobre as características dos viños do Morrazo, onde de maneira sumária falou de brancos, tintos e “malos”. Isaac repasou as diferentes variedades cultivadas na península como o Albariño, Treixadura, Loureiro, Godello, Palomino, Mencía, Caíños, Espadeiro e Sousón. En xeral os viños brancos acadan un grado medio baixo, dependendo dos anos e lóxicamente dos rendementos. O Albariño ten unha moi boa adaptación á zona, en consonancia coas comarcas lindantes, sobre a Treixadura a pesares da súa tradición (presencia de cepas vellas) ten unha máis difícil maduración; a Loureira e moi apreciada na zona de Cangas e pode acadar rendementos considerables; do Godello hai pouco, e ademáis podrece con facilidade; o Palomino é introducido fundamentalmente na posguerra, tamén hai algo de Torronteś ou Albariño Portugués. Sobre os viños tintos destaca a presencia da Garnacha Tintoreira, uva apreciada precisamente case pola cor que aporta; hai plantacións novas de Mencía pero que se non se retira carga (vendimas en verde) difícilmente se superan os 11º; no que respecta a Tinta Femia (Caíño Redondo) que tamén ten os nomes locais de Cachorro ou Batorro, cústalle madurar, moi apreciado polo aroma e esa agulla ácida moi característica; co Espadeiro pasa outro tanto, pode facer un bó binomio coa Tinta Femia; o Sousón é unha caste mellorante, de introdución recente, igual que o Tempranillo. Os “viños malos” son producto da nosa posguerra, o aque foi a introdución dos híbridos productores directos (HPD) como o Catalán Roxo, Fresa, Folla Redonda, Negro, etc., Marín e Cangas levaron máis destes viños polo seu accesos a Pontevedra e Vigo respectivamente, Bueu e Vilaboa foron máis o autoconsumo e plantaronse menos, ao igual que a afamada “subzona” de Hío.

Híbrido Tinto. (Fonte AGV).
Caiño Redondo ou Tinta Femia, unha das bandeiras dos viños do Morrazo. (Fonte AGV).

O Morrazo conta cun potencial para tintos con intensidade aromática inmellorabla, pensar que o Morrazo é unha lingua de terra que entra no mar e esa frescura do clima no tempo da vendima fixa mellor os aromas. A evolución positivo da viticultura da península pasa por avanzar na eliminación de híbridos, mellorar os sistemas de condución e rebaixar os rendementos medios actuais, en tintos sobre 6.000-8.000 quilos/ha) e tamén mellorar a elaboración.  Finalmente se trazou unha subzonificación por tipos de viños entre as zonas de Marín, Bue-Cela, Cangas-Hío, Moaña e Vilaboa.

No que respecta á comercialización hai só dúas adegas con calificación de viño de mesa, logo hai moito autoconsumo e venda a granel ou a venda en furancho, o futuro pode pasar pola valorización a través da Produción Integrada e a Agricultura Ecolóxica, hai que acadar unha IXP ou DOP.

Francisco Rego comezou preguntándose se se afirma que “o viño é bo, máis para quen?”, a resposta a esta pregunta ten moito a ver coa orixe das nosas variedades autóctonas e como tuveron o seu auxe e decadencia no tempo, decadencia que agora está a reverter, lóxicamente os cambios están orientados aos consumidores de agora e non os de antes. Desde a ancestral Vitis Sylvestris que foi matriz das diferentes variedades europeos foi quedando unha división por zonas moi concretas, no Morrazo estarían o complexo dos Caíños que é moi antigo, os Espadeiros, a Loureira ou  Espadeiro Branco a Branca Lexítima, o Pedernal, Carabuñeira, Sousón, Brancellao, e rarezas como a Oubiña. Ao igual que acontece cos Vinhos Verdes Tintos de Portugal hai que traballar nas diferentes combinacións.  A Carabuñeira (Touriga Nacional en Portugal) e o Sousón interesa máis que o Tempranillo, nos caiños hai que cortar rendementos xa que son serodios, interesa tamén o Brancellao; sobre o espadeiro hai que ver cal é, hai un espadeiro do Salnés e outro do Condado que é sinónimo ao Ferrón do Ribeiro, hai a Oubiña que únha caste tinta do Salnés. Ao igual que as variedades hai que explicar a lóxica das conducións tradicionais, como os parrais baixos para soportar mellor o vento.  Moitas destas varieades se teñen esquecido no Morrazo, é preciso por en valor a variedade que permite múltiples elaboracións e que ademáis se diferencia do que hai en comarcas limítrofes como sería a DO Rías Baixas.

Ambiente de convivio no Furancho da Cañoteira en Vilaboa. (Fonte AGV).

 

Rematou a Xornada cunha intervención de José Luís Videira, Presidente da Federación de Furancheiros e Viticultores de Pontevedra, e que centrou ante o público a figura do furancho no contexto da Penísula do Morrazo.

José Luís Videira, Presidente da Federación de Furancheiros de Pontevedara. (Fonte AGV).

José Luís Videira  fixo unha defensa argumentada do furancho, mesmo lembrando o paso importante do recoñecemento por parte da Xunta de Galiza. Afirma Videira que de ter condicións técnicas de elaboración aceptables se poden “comparar os nos viños con calquera das outras zonas de DO”.  Desde os tempos de Felipe II hai tradición de furancho, hai pouco tempo se comenzou a normalización do funcionamentos deste de xeito que evite a competencia desleal de outro tipo de negocios que nada teñen a ver. O furancho permite a compaña e conversa entre xentes de diferente procedencia e pensamento, nese sentido se ten que potenciar a comarca como a alternativa de venda local que leva funcionando hai séculos. Videira fixo denuncia da inutilidade da plantar en montes cando aínda moita zona de viñedo por explotar e protexer.

O terceiro tempo do Foro rematou cunha degustación de viños da zona, algúns albariños de Hío, Tinta Femias de Cela e os moi logrados viños de Vilaboa, en especial da adega Os Areeiros do Guillermo, saude e longa vida polos viños do Morrazo!, en maio teremos a I Festa do Viño de Vilabo, vémonos daquela.

 

Print Friendly, PDF & Email
  • email
  • Meneame
  • Chuza
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Twitter

A Festa da Vendima á antiga usanza

Xavier Castro

Temos unha achega directa do Profesor Xavier Castro que complementa o exposto na recente Festa da Vendima do Rosal e que aproveitamos para coñecemento de todos/as asociados e amigos da AGV.

Na comarca do Ribeiro, no primeiro tercio do século XX –segundo a
evocación de Otero Pedrayo en ‘A Lagarada’-, sentíase “polo aire o
balbordo fas vendimas que enchen o val”. Percibíase unha gran  animación, como revelan estes versos de Eladio Rodríguez: “Arde en  bulla o Ribeiro; / ferven os eidos todos á cachón / n’un rebumbiar  trunfante i-algueireiro; / énchese o val enteiro / de alegre
animación”.

Reinaba, en efecto, unha ilusionada inquedanza e unha  inconfundible atmosfera de ledicia envolvía os campos pintados coa verde dozura dos viñedos. O farmacéutico Buenaventura Castellet, no  seu tratado de Enología española, salientaba, deste xeito: “(…) la  animación y alegria generales que se manifiestan en los distritos vitivinícolas cuando la recolección de las uvas”. Acadaban primacía na vendima os sentimentos expansivos, de ledicia e xúbilo; os aturuxos,  as súas manifestacións máis impetuosas, desatábanse ás veces:
“Estoupan os viñedos / en risas e aturuxos á montós, / porque os vindimadores andan ledos, / pensando nos enredos / das súas diversiós”.

Vendima no Ribeiro. Fonte Xosé Posada de Os viños de Galicia.

En Barbantes, ó rematar a recollida da uva, botaban os   vendimadores un aturuxo atronador que se escoitaba na parroquia  veciña; berro no que se entreveraban a ledicia coa runfadela que  producía o feito de ter dado cabo a laboura… antes que os outros,
pois convén precisar que se adoitaba entablar competencia coa aldea  veciña ou a parroquia próxima: tratábase de ver quen remataba máis  axiña a tarefa e lograba poñer a salvo o seu mosto.

A realización de cantos e danzas era algo inherente á cultura laboral  radicional. Emilia Pardo Bazán constataba que: «al júbilo de los  vendimiadores respondía como un eco el de los huéspedes, venidos para  la ocasión a la casa señorial”. Eran sobre todo os mozos quen se  amosaban solitamente máis xubilosos, como o testemuñan uns versos de  Eladio Rodríguez:

“Pol-as viñas adiante, / soltos en barralleira  libertá, / corren formando xolda baduante / os cantos da troulante / e  baril mocedá”.

Ramón Otero Pedrayo

Outra cousa non se podía admitir. Otero Pedrayo mostra  nunha das súas obras como o coro das vendimadoras laiábase diante do “señor amo” da escasa xovialidade dos mozos; dicíanlle que os bacelos renderan ben, “Mais pra outro ano, se Dios quer, tennos que mandar mozos máis algareiros. O que é ten us fillos máis tristes có cantar do
abade nos responsorios”. As rapazas cantaban e pedían que os mozos  cantaran con elas. Pero convén facer unha salvidade en relación co canto feminino nas vendimas, pois non todo era espontaneidade. Hai que
lembrar que nalgúns casos os patróns facían cantar ás xornaleiras  mentres vendimaban para que non puidesen comer demasiadas uvas.

A ledicia era moita, pero o rigor no desenvolvemento da vendima non era infortunadamente tanto. ‘El Avia’, semanario de Ribadavia, sinalaba en 1887 que a vendimas facíanse defectuosamente, por mor da
“estúpida avaricia”. Constataba a despreocupación por facela ben para
conseguir un viño do calidade, e censuraba que por veces se
aproveitaran os acios aínda verdes e apodrecidos.

Print Friendly, PDF & Email
  • email
  • Meneame
  • Chuza
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Twitter

Festa da Vendima do Rosal: A vendima na nosa historia por Xavier Castro, con música.

Xavier Castro na charla de Tabagón

Xavier Castro ofreceu  o pasado 29 de novembro, en San Miguel de Tabagón no Rosal, unha singular experiencia de viaxe aos tempos antergos da nosa cultura viñateira: de cando había que escoller a data para vendimar; se chovía de máis a fame chegaba nadando; ou como se preferían os viños daquela e o seu xeito de cata;  os aturuxos e cantos na vendima; as comidas, bebidas, e mesmo as  tentacións das relacións “pecaminosas” en tempo de colleita; todo ben acompañado de complementos musicais vindas ao caso.

Xavier Castro é Profesor en Historia Contemporánea pola Universidade de Santiago e ten publicado dúas obras centrais que nos achegan á historia do cotidiano e do popular no ámbito do  viño: “A la sombra ejemplar de los parrales (Ediciones NigraTrea 2006)” e “A rosa do viño (Galaxia 2010)” (Premio Deza Investigación,  concedido polos concellos da Comarca do Deza (Pontevedra). (Premio
Gourmand World Awards 2010). aparte destas obras ten publicado traballos que tocan moitos aspectos da historia dos usos e costumes na cultura popular “A lume manso (Galaxia, 1998), “Historia da vida cotiá en Galicia” (Séculos XIX-XX) (NigraTrea, 2007) (Premio de Investigación Ferro Couselo), e destacar  a participación na elaboración dos anexos documentais de “O mundo de Celavella” que acompañaban a teleserie da TVG ” As leis de Celavella”.

Vendima na Ribeira Sacra. Fonte AGV.

As vendimas non se facian cando un decidía ou quería, as datas estaban normalmente sometidas ás esixencias de detentores dos foros ,desmos ou rendas, polo que  había regulamentacións ou ordeanzas no sentido de vendimar a partires de certa data, como San Francisco (polo 2-4 de outubro) e así permitir amadurecer mellor os froitos.  Acontecía que a climatoloxía ou outros condicionantes sociais non facilitaban sempre o seguimento ríxido das normas…e así xurdían as vendimas prematuras con viños de pouca graduación (como de 8º que logo se denominaban enverados), moi verdes e ácedos e que mesmo ocasionaban algún malestar que outro no corpo do consumidor/a. A climatoloxía ao fin era o elemento que máis mandaba no medo das xentes, a fame “chegaba nadando” se dicia,  por que a auga estragaba os froitos das colleitas e támen no viño , se en Castela se pregaba para chover acá na Galiza era ao contrario, para que escampara…así as choivas apuraban as vendimas e precisaban das axudas recíprocas entre veciños ou con xornaleiros para aproveitar os ocos que deixaba un tempo inestable  no inicio de outono (o que se chaman as choivas equinociais moi típicas no noso país).


Hino do Antergo Reino de Galiza de Pascual Veiga

Pero aparte do tempo metereolóxico actuaban outros factores como a cobiza, a necesidade de aumentar o lucro ou rebaixar as cargas económicas dos desmos ou foros, a procura dunha negociación paralela onde todas as partes tiñan de levar ventaxas dalǵun xeito. Daquela os patróns de calidade non eran os que agora se estilan, o que preocuba era a cantidade por enriba doutra consideración na produción e venda do viño…así os paisanos tentaban por enriba  nos cestos os acios máis vistosos para deixar abaixo pedras, follas, acios verdes…os priores dos mosteiros mandaban mordomos, (a versión antiga dos nosos veedores dos Consellos Reguladores) para comprobar os estado das viñas e así asegurarse o pago do desmo, e con advertencias de non ficar estos a cear e dormir nas casas dos labregos, xa que supuña na práctica caer nunha especie de suborno para facer a vista gorda e pagar menos ao mosteiro de turno.

O desmo estaba relacionado co total da colleita, e así houbo as polémicas con respecto ao pago dos novos cultivos como o millo e a pataca…esa cobiza tamén levaba á adulteración dos caldos, aínda que non todo era só gañar, eran tamén os gustos da época, gustos por viños espesotes e tintarróns para padais pouco esixentes, con corpo, e no literal con engádegas de sustancias corantes, cal,  froitas, touciño, etc. Os gustos tiña tamén podían ser obrigados pola necesidade da precariedade, as chamadas “xoanas”, feitos con acios verdes ou podres, dos que deixaban os donos das terras. Eses gustos que se refrexan ben na literatura popular ao gabar, por exemplo, os míticos “Espadeiros do Salnés”, (eran tintos, non era o Albariño a súa preferenza como agora), o Ribeiro era ata non hai moito o referente  central como viño galego. A cata tradicional deixaba sempre unha rosa violácea nas cuncas, das pétalas que deixaba a tintura do viño e que amosaban a súa maior ou menor afinidade polo que se entendía por bo. Todas estas cuestións as contaban autores como Pardo Bazán ou Ramon Otero Pedrayo (coa obra dramática  “A lagarada” ambientada nunha vendima). O mesmo Castelao describía moi ben o eclecticismo dos gustos, e a necesaria diplomacia labrega para valorar un caldo nunha afamada caricatura onde dous campesiños comentaban o seguinte : “o meu vino? -.lc, je, por onde vai molla, e como refrescar, refresca”

Cartaz de " A lagarada" de Otero Pedrayo polo Centro Dramático Galego

Esas adulteraciíons eran denunciadas polas Audiencias Reais ou as Sociedades de Amigos do País…tamén os priorados vendían o viño  menos bó (ou purrela), o outro o bebían para súa alimentación e celebracións do culto, e antipándose ás colleitas do ano seguinte para mesmo competir deslealmente cos prezos. O viño ao fín era a única alternativa para encher o espíritu da xente, outras posibilidades como a caña, augardentes brancas ou aromatizadas foron moi recentes e así pasaba co chocolate e o café, o chocolate era feito por chocolateiros ambulantes, sentíase o seu recendo nas casas abastadas que os contrataban, as augardentes eran máis frouxas, como  de 20º máis ou menos, e co café ás veces había que utilizar sustitutivos como a cascarilla.

Co capitalismo chegaron as vides americanas como consecuencia da praga da filoxera e foi así que se deixaron as nosas castes como a treixadura e chegaron híbridos e uvas de fora que aseguraban máis cantidade, cerrando así o tríangulo de cobiza, precariedade e gustos populares.


Video clip dos Celtas Cortos co ambiente das viñas e adega de Emilio Moro na “Ribera del Duero”.

Cantabase nas viñas e se aturuxaba para afirmar o orgullo dunha aldea frente a outras, “Xa rematamos a vendima!”,  e tamén se cantaba para que non se distraxera a xente comendo uvas, o tempo se dividía polo ciclo do sol, dos traballos, da liturxia, as vixilias, festas, e non se separaba moito o traballar e a folga, o paisano administraba o seu tempo , parar e botar un pito cando quixera…nas fábricas prohibíase cantar, pasear e blasfemar impondo o tempo cronolóxico…tamén chegou o individualismo gastronómico, antes todos da cunca ou da pota cunha culler ou un anaco grande de broa dura que servía de prato, e que mesmo se recociñaba cando comezaba a derramarse…o capitalismo e as prácticas hixienistas como consecuencia das descubertas do Pasteur foron acabando con costumes ou crenzas como que a xente se lavaba pouco para evitar a entrada dos miasmas (especie de entes que provocaban as doenzas)… polo tanto  cada un coa seu vaso, prato , garfo, ata hoxe.

Fotograma do filme "Sempre Xonxa" de Chano Piñeiro.

E tamén había vendimas precarias, os chamados “rabuscos” ou rebuscos, dereito consuetudinario que permitía aos “pobres” acadar aqueles froitos que non se apañaban. Nas vendimas había que dar de comer e beber, catro litros para os xornaleiros nas casas abastadas e mesmo comian máis os traballadores que os donos, bacallau e patacas…as veces con moita pataca non vai ser..e tamén os tempos de vendima eran tempos de roce entre mozos e mozas nas palleiras onde durmían tras os bailes e cantos que había despois dos traballos, isto era seguido moi de preto polos curas nas súas confesións onde se lles advertía que os tempos de vendima eran momentos de tentación “concupiscente”.


Fragmento do 1º acto da Traviata de Verdi, Libiamo ne’ lieti calici 

(Abaixo unha traducción ao galego)

COROS:
Si, escoitemos ao poeta

VOZ MASCULINA:
Bebamos alegremente desta copa
resprandecente de beleza
e que na hora efémera
se embebeda de deleite.
Bebamos co doce estremecemento
que o amor desperta
posto que estos belos ollos
nos atravesan o corazón.

Bebamos porque o viño
avivará os bicos do amor.

COROS:
!Ah! Bebamos porque o viño
avivará os bicos do amor.

VOZ FEMININA:
Eu quero, eu quero compartir
miña ledicia con todos vos;
todo na vida é loucura
agás o pracer.

Aledémonos
o amor é rápido e fuxitivo.

É unha fror que nace e morre
e da cal non sempre se pode disfrutar.

Aledémonos pois
unha voz encantadora, fervente, nos convida.

COROS:
¡Aledémonos!. O viño e os cantos
e as risas embelecen a noite;
e que o novo día nos devolverá ao paraiso.

VOZ FEMININA:
A vida só é prazer.

VOZ MASCULINA:
Para aqueles que non coñecen o amor

VOZ FEMININA:
Non falemos de quen o ignora.

VOZ MASCULINA:
é o meu destino.

Lagarada no Douro
Lagarada no Douro

COROS:
¡Aledémonos!. O viño, o viño
-Ah si, !Aledémonos!, ¡Aledémonos!..
e os cantos e os risos embelecen a noite;
e que, e que o novo día
nos devolverá ao paraíso, ¡ah! ¡ah!
– nos devolverá ao paraíso…
¡ah! nos devolverá ao paraíso, ¡ah! ¡ah!
¡ah! nos devolverá ao paraíso,
¡ah!
-si, nos devolverá ao paraíso,
¡si!
-paraíso.

 

 

Print Friendly, PDF & Email
  • email
  • Meneame
  • Chuza
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Twitter