Ainda non ten nome pero xa a criatura se esta concebindo, xa existía, e existirá centos de vendimas máis. A Federación de Furancheiros e Viticultores de Pontevedra, encabezada polo viñateiro e furancheiro José Luís Videira e coa colaboración da AGV van demandar a creación dunha nova denominación xeográfica de calidade para as viñas e viños dos concellos de Bueu, Cangas, Marín, Moaña, Poio, Pontevedra, Redondela e Vilaboa. É unha vella aspiración tras a frustación de que varias zonasa das Rías Baixas non puideran no seu día entrar na DO do mesmo nome. Agora  se avoga por unha Indicación Xeográfica Protexida e que identifique unhas zonas de longa tradición no cultivo da vide e o comercio do viño, con máis de 2500 has de viñedo e onde se atopa actualmente a maior concentración de furanchos no país, con máis de 400 establecementos espallados pola zona. Con castes prestixiadas como albariño, tinta femia ou espadeiro, e onde se teñen inciado adegas comercais con recoñecento, asociacións profesionais de viticultor@s que teñen reconvertido moitas viñas. Por iso desde a Federación de Furancheiros e Viticultores van recabar o apoio dos concellos implicados, e oturas institución implicadas para levar adiante este proxecto.

Jose Luís Videira na súa viña do Hío en Cangas. Fonte AGV

A Federación de Furancheiros e Viticultores de Pontevedra e a Asociación Galega de Viticultura demandan unha revisióm pública do Rexistro Vitícola do Morrazo

Proposta de zona nova de viños. Fonte AGV

Diante da inminencia da publicación dunha orde no que se procederá a repartir 200 has da Reserva Galega de Dereitos de plantación de viña a Federación de Furancheiros e Viticultores de Pontevedra e AGV-FRUGA queren demandar á Consellería de Medio Rural e Mar a inmediata revisión publica dos dereitos existentes na area do Morrazo e outras zonas lindantes como Redondela, Pontevedra e Poio. Esta demanda ven motivada polo descontento existente no sector viñateiro das zonas citadas ante a nula disposición amosada pola administración no que respecta á posible perda de potencial viticola que poida ir a outra bisbarras galegas. E sabido do interese especial en que se recoñezan e califiquen os viños de calidade da bisbarra das rías de Pontevedra e Vigo, xa que están a sufrir un importante agravio histórico en comparación a outras zonas e tamén polos proxectos e iniciativas levados adiante no ámbito vitinícola. O previsto reparto de dereitos non contempla aos territorios que non teñan Denominación ou Indicación Xeográfica polo que se estaría limitando o futuro próximo da economía vitícola no Morrazo e areas lindantes.

Viñedos en Cangas do Morrazo. Fonte AGV

Xa nos vai chegando o tempo da colleita, o tempo que fai duro exame o feito ou non feito durante o ano, ou o que o tempo climatolóxico e saúde permitiu facer,  pero aínda faltan días, e ademais hai retraso na maduración con respecto ao nao pasado xa que a falla de choivas no inverno se notou, sobre todo nas bisbarras interiores, temos tamén mellor colleita polo tempo revolto na altura da floración, son as circunstancias, e quedan os últimos eventos festivos como a Festa da Vendima en Leiro e a Festa do Viño do Condado, e algunha outra actividade que organiza a AGV como unha visita enoturística a Valdeorras e a participación por primeira vez na Feira Franca.

A Festa da Vendima sempre cae no último domingo de agosto, vai sendo unha exaltación festeira, gastronómica e etnográfica coa oferta de polbeiras, carne ao caldeira, churrasco a esgalla, e o desfile de carrozas alegóricas aos traballos da viña e adega, os premios ao mellor acio da próxima colleita,….  E logo a vicedecana das Festas e Feiras do Viño, que  será a LIII Festa do Viño do Condado, que desde Tui a Crecente nos oferta o mellor desta ribeira miñoteira e que case sempre abre as primeira vendimas na DO Rías Baixas,.

A AGV remata tamén a seu calendario de traballos antes da vendima, despois dun intenso periodo con todo tipo de actividades, e que coincide co 3º aniversario e da que daremos contada crónica nos próximos días. O domingo 26 hai unha excursión de veciños do pobo viñateiro de Tomeza onde o Lérez e que van coñecer de primeira man viñas, adegas e patrimonio histórico, aprovetando mesmo que as uvas están recén pintadas polo que a ocasión é única para admirar as diferentes castes. Nunha das adegas vaise parar a xantar para aprezar a boa gastronomía da zona para finalmente admirar unha das nosaas xoias arquitectónicas máis singulares, o Santuario de Santa María das Ermidas no Bolo que está encaixada entre os socalcos que dan o río Bibei.

E nos días 31 de agosto e 1 de setembro a AGV montará unha tabernta medieval na Feira Franca de Pontevedra onde poder apgar a sede cunha selección de máis de 20 referencias de viños, augardentes e licores elaborados por adegas asociadas á AGV. Estaremos onde a Praza da Pedreira que é lugar da Sede do Consello Reguladores da DO Rías Baixas, daremos homenaxe a aqueles mareantes, arrierios, pipeiros, taberneiros que desde os seus gremios atendían ao trasego comercial e cadea de valor do viño xa desde Idade Media na Cidade de Pontevedra, ver PROGRAMA FEIRA FRANCA 2012 WEB.

Temos unha fin de semana de máxima tensión vínica con catro acontecementos como as Feiras do viño de Valdeorras na súa XV Edición e na VII edición a Feira do Viño de Monterrei. Tamén hai outros eventos, como a Carretada do Viño en Vilaza, no concello de Monterrei onde se abren as adegas do lugar e se pode degustar un viño desta senlleira localidade viñateira, e a non menos tradicional festa das Adegas da Amizade Arriana de Mandín no concello de Verín na que se fai honra báquica aos vencellos de galegos e portugueses de aquén e alén da raia baixo o liderado do Francisco Pérez Diéguez, o Xico. Disfrutemos pois dos encantos que se xuntan no noso ouriente galego onde xentes e viños dan o mellor de seu.

Desde arriba á esquerda Festa das Adegas de Mandín, Feira do Viño de Valdeorras, Feira do Viño de Monterrei e viñedos de Vilaza. Fonte AGV

Nos pasados días 11, 12 e 13 de maio houbo a primeira Mostra do viño de Vilaboa, unha primeira e oficiosa tentativa de ter un escaparate público dos viños da bisbarra do Morrazo, que xa levan tempo dando que falar coa súa tradición dos furanchos, viños singulares de lugares como as areas de Donón ou a fama da zona de Hío. E en Vilaboa onde se teñen organizado os seus viticultores de xeito serio, co liderado de Guillermo Martínez, viticultor que xa ten lanzado unha marca, Os Areeiros e tamen posto en marcha unha iniciativa de turismo rural, ou mesmo citar a Manolo da Cañoteira, ditinguido furancheiro que coa súa famila levan adiante a máis senlleira das nosas actividades enoturísticas.

Os distinguidos e premiados na Mostra foron os seguintes:

Primeiro premio no branco: Manuel Collazo Fernández
Segundo premio no branco: José Blanco Martínez
Terceiro premio no branco: Manuel Garrido Currás

Primeiro premio no tinto: Elvio Gómez Otero
Segundo premio no tinto: Manuel Torres da Casa da Cañoteira
Terceiro premio no tinto: Nacho da Rúa

Distinción especial nos viños brancos e tintos: Guillermo Martínez de Os Areeiros

Nesta Mostra contouse cun xurado onde estiveron Jorge Cardoso e Roberto Rivas por parte da AGV, Pablo Estévez por parte da Asociación Galega de Enólogos e Antonio Portela por parte da Asociación Galega de Sumilleres AGASU, e finalmente co necesario destaque da concelleira Ornela Fernández e o concelleiro Xavier Míguez que foron os que impulsaron este evento que esperamos longa evolución no tempo e como os bos viños que mellore cada ano.

Xavier Castro na leitura do Pregón. Fonte AGV

Tivemos a sorte de contar con Xavier Castro, que xa non é necesario falar moito da súa andaina académica pola historia do viño e da alimentación na Galiza. Por xentiliza do propio Xavier temos acá seu pregón sobre esta primeira Mostra dos Viños de Vilaboa, antesala e xermolo dunha vindeira zona de viños que tamén sexa ampararada oficialmente como zona de seu, coa súa tradición e diversidade de castes que a situen no lugar que sempre debeu ter, e a pesares de malentendidos e algunha qu otura decisión arbitraria, como no seu tempo a non inclusión na actual DO Rías Baixas.

Esta Mostra e o que foi anteriormente o I Foro dos Viños do Morrazo axudaran a petar en non poucas portas onde demandar atención. Por iso en moitos anos longa vida aos Viños de Vilaboa, do Morrazo e da Ría de Vigo…

PREGÓN

1ª Mostra do viño de Vilaboa.

Por: XAVIER CASTRO (Catedrático de Historia e autor do libro: “A rosa do viño”)

Moi boas tardes.
Convén salientar a importancia do viño na cultura popular. O viño antano, era todo: era quen de dar calidade de vida.

Viñedos en Vilaboa. Fonte AGV

Os galegos temos uns gustos particulares en materia de viños. Satisfeitos coa súa graza, a poucos descontenta a lixeireza e o chisco de acidez que lles infunde o terroir propio do noroeste. En calquera caso, ardua tería sido a sorte dos galegos no seu decorrer histórico sen os seus viños. Para a nosa xente o viño foi unha grande ledicia: funxiu como alimento,  alboroque, conforto e quentura; foi requirida tamén a súa presenza na relación social, veciñal e amistosa, e por suposto no amor. E a todos pareceu, ademais, de todo punto indispensable na festa. Alguén que traballa con modestia na viña da historia intúe que os viños de Galicia son coma nós: persoas -no dicir de Cunqueiro- de corazón tranquilo, humildes, honestas, suaves e un chisco remisas. Tamén peculiares, individualistas e querulantes, en correspondencia co feitío dun país de acendrado minifundismo e dispersión, atravesado por unha mesta rede de corredoiras en quiasma reflectidas en certa maneira nunhas idiosincráticas encrucilladas mentais. En tal territorio de aparencia natural, pero en verdade froito dun complexo entramado de vicisitudes sociais, xurídicas e produtivas (como sinalaba Pla, as paisaxes as fan os notarios; os campesiños soamente as decoran) entreverase un amplo elenco de propietarios entregados ás labouras de desenvolvemento duns cultivos de acusada diversidade. Sobrancea entre eles o doce verdor dos viñedos que se erixen nun dos primordiais riscos definitorios dunha paisaxe de bocage que se ordena en agradable mosaico.

Momento da Mostra. Fonte AGV

Salientan neste marco xeral as sollosas ladeiras de Vilaboa, asomadas placidamente á ría de Vigo. Os seus viños, nomeadamente os tintos que eran os máis abondosos, gozaron de merecido aprecio nas comarcas dos arredores, e constitúen un dos capítulos da orde dos viños galegos, moi senlleiros entre os elaborados en todo o arco Atlántico.

Estamos hoxe a vivir un estimulante proceso de recuperación das castes tradicionais, o que reviste notable importancia: o viño é o sangue da terra e conforma a identidade do país, que tamén ten unha vertente enolóxica xa que aporta uns gustos e uns sabores xenuínos.

Convén auspiciar a elaboración do viño que parta das castes propias, que retrocederon a raíz das crises provocadas polos andazos do oídio, o mildeu e a filoxera, a finais do século XIX e comezos do XX. Isto provocou a introdución das castes “americanas”, resistentes ás pragas, en portaenxerto ou mesmo directamente, amén doutras foráneas, que eran máis produtivas, sacrificándose a calidade en aras da cantidade. Mentalidade que vai indo felizmente en paseniño retroceso, pero que hai que levar a termo.

Botella oficial da mostra e seu cataviños. Fonte AGV

Velaquí o repertorio das nosas castes conspicuas: Tintas, antano dominantes: Tintafemia (Bazoco), Negrón, Mouratón, Brencellado, Sousón, Espadeiro. Brancas: Caiño, Treixadura, Albariño e Torrontés.

Semella oportuno traer a colación as palabras de Cunqueiro: “Xa sei que agora hai outras cepas, e que se queren colleitas longas, vendimas fartas, e que as vellas cepas do país dan pouco”. Esta pretensión, tan errónea, era basicamente produtivista, e non se orientaba a procura de viños de calidade. E así as cousas, amante da identidade enolóxica de Galicia, como bo galeguista, era don Álvaro un bebedor consciente da necesidade de recorrer mesmo se preciso fora a argucias detectivescas: “sei que hai que buscar onde están escusados, en qué adega viven os grandes viños nosos”. Por fortuna, por veces, as pesquisas daban froito: “Algunha que outra vez, tócame un ao que hai que tirarlle a pucha”, dicía.

Compre reivindicar tamén o emprego de lévedos (fermentos) xenuínos, descartando os estandarizados e industriais.

Considero que é unha boa idea promocionar a cultura vitícola tradicional, por revestir unha grande relevancia para o desenvolvemento local (non hai nada máis universal que o local con personalidade propia). É mester poñer en valor os viños artesáns, sen esquecer tampouco aqueles que ostentan un feitío moi específico e particular, os viños de autor. Compre tamén asumir, na medida do posible, un enfoque ecolóxico na procura da mellora do cultivo dos viñedos e da elaboración dos caldos. Esta orientación fará posible a obtención dun certificado ou selo de calidade.

O viño faise na viña. Convén poñer en valor non só a cepa, que se pode cultivar noutros lugares, senón o chan específico, o terruño (terroir) que o produce, o locus. O bo viño debe expresar a terra da que agroma e ostentar un nome enxebre por divisa.

Compre valorar a importancia do terroir. Noutras partes poderán cultivar as nosas variedades, pero non disporán nunca da terra que nutre estas videiras, nin albiscaran endexamais as mesmas as nubes que navegan por este ceo. Tampouco dispoñen do voso xeito e saber facer, que se beneficia dunha vedraña cultura do viño.

Non podo menos que facer a loanza dos Adegueiros que traballan as súas propias viñas, que transmiten o su persoal estilo á videira que cultivan e ao viño que, con grande amor, elaboran no propio lagar e na adega familiar.

Imaxe da Mostra na no lusco. Fonte AGV

Incitaba Cunqueiro, que tanto amou estas terras, a procurar a variedade de matices e de sabores que propicia a enoloxía artesanal, ou ben a de orientación técnica e moderna, pero sensible e atenta á consideración do viño como un produto de cultura, e non só como unha mercancía calquera. O importante para o escritor mindoniense, e tamén para José María Castroviejo, era fuxir dos sabores previsibles e do tedio que conleva a homoxeneización excesiva da produción en serie.

Os viños de nós, que tamén saben durar anos, gozan de irrefutable mocidade e gustan de ser moi humanos compañeiros. Constitúen a nota máis leda na sinfonía das nourritures terrestres e son peritos na arte do amizoso reconforto, destilando no espírito grolos comparables as palabras insustituíbles e necesarias, cando máis en falta as botamos. Quécennos o corazón cando sentimos que botan o seu brazo por riba do noso ombreiro e nos apertan contra eles transmutándonos en parella moza que estrea o palpito inédito dun nacente namoro. O viño que se franquea na copa constitúe unha forma de amor, que, como enunciaba Gil de Biedma nun poema, ten notable calidade de vida. E é quen sabérnola dar. Grazas a el, nada queda dentro da nosa alma inmóbil, xa que o viño move á primavera e medra como unha pranta de alegría, é o vento que move o día, facendo que o corazón ascenda ás polas. Xa que logo, permitamos que o cántaro de viño, ao bico de amor sume o seu bico, e, deste xeito, apliquémonos, con Neruda, a propagar o fraternal cántico do froito.

Premiad@ e distinguid@s na Mostra. Fonte AGV

Viños todos, os nosos, de notable graza e que producen gran suxestión, pero de moi diversa índole; como os evocaba Neruda, tanto da cor do día, como da cor da noite, con pes de púrpura ou sangue de topacio. Para os galegos constitúe un pracer grande, e toda unha sorte, ter tantos e tan diferentes viños. Opinaba hai anos José Bergamín que no ámbito da cultura francesa era posible ler á carta, en tanto que no española era mester conformarse cun menú de prato único. Algo semellante acontecía co abano de viños dispoñibles. Porén, nos nosos días tamén é posible en Galicia ler á carta, dada a riqueza e variedade de posibilidades de elección en materia de libros, e beber asemade con moi cumprida satisfacción, ó podermos escoller entre uns mostos de moi subidas prendas e de moi distinta faciana.

Alvaro Cunqueiro, e Pablo Neruda, citados no pregón.

Non hai dúbida que melloran así os praceres sociais. E constitúe tamén unha fortuna para cada persoa ter un repertorio de opcións tan amplo, no que resulta moi doado escoller un viño axeitado para compartir os distintos momentos da existencia.

Ao cabo, hai que ter en conta a perspectiva de posta en valor do viño como un produto galego de calidade. Non se debe esquecer tampouco o enfoque de turismo enolóxico: enoturismo concibido nun marco integral que vencelle a gastronomía e o viño, coas diversas expresións da cultura popular, a paisaxe, as casas rurais, o sendeirismo e o goce das praias.

¡Animo, pois, nesta valente empresa da mellora dos nosos viños!
¡Meus amigos: que disfrutedes con ledicia destas gratas horas de lecer na compaña dos bos caldos que para goce do padal sérvense na MOSTRA DO VIÑO DE VILABOA!

Moitas Grazas pola vosa atención.

En segundo plano, no stand, Guillermo Martínez (á esquerda) e Manolo da Casa da Cañoteira. Fonte AGV

Un ano máis nos vemos na máis anterga das festividades dos nosos viños, nade menos que 60 anos desde a primeira en Cambados, e desde a AGV queremos destacar duas actividades, aparte da propia exposición de adegas onde degustar os seus viños, por unha parte a Xornada Técnica que se organiza para o venres na tarde e o Túnel do Viño que se fai por segunda vez por parte do Consello Regulador da DO Rías Baixas e a Asociación Galega de Sumilleres AGASU. Para o resto das actividades podédelas descargar Programa_Albariño_2012

Na Xornada Técnica haberá tres temas de moito interese, como pode ser aspectos enolóxicos como o papel do oxixeno na fermetación e evolución dos viños brancos, papel moitas veces aínda contradictorio na sua avaliacion, xa sexa no positivo ou no perxudicial. Despois se tratarán aspectos ligados á ampelografía da caste posiblemente máis estudiada do nos país, por unha banda a selección clonal que se aborda desde diferntes centros de pesquisa e experimentación e por outra o estudio das orixes do albariño, que seguro que moita xente non o temos claro. No Túnel do Viño que organiza a AGASU para o Consello Regulador dicir que tivo moi boa acollida no ano pasado coa primeira tentativa, precisamente a petición dos representantes da AGV no Consello Regulador da DO Rías Baixas.

Presentación recente dos viños de Rías Baixas na Coruña. Fonte Javier Vilas

Xornada Técnica do día 3 no Museo Etnográfico e do Viño

16:30 h. Presentación das conferencias.

16.45h. Oxíxeno e viño branco: inimigos íntimos.
José Manuel Álvarez. Licenciado Ciencias Químicas. Departamento de
Investigación Aplicada AEB Ibérica- AEB-Group.

17.45h. Resultados da selección clonal do cultivar Albariño.
María José Graña Caneiro Enxeñeiro Agrónomo Estación
Experimental de Viticultura e Enoloxía de Ribadumia.

18.45h. O Albariño e os liñaxes galegos da vide.
Emilia Díaz Losada-Dra Bioloxía. Estación de Viticultura e Enoloxía de
Galicia EVEGA. Santiago Pereira Lorenzo-Enxeñeiro Agrónomo
Catedrático da USC (Escola Politécnica Superior Campus
Lugo)

Túnel do Viño no ano 2011 en Cambados. Fonte AGASU

Túnel do Viño nos día 2,3 e 4 de agosto, xoves, venres e sábado.
11-13.30h/18-20.30h Túnel Profesional do Viño organizado
polo Consello Regulador da D.O. Rias Baixas, no Salón de
Congresos e Exposicións José Peña. (15€/persoa).

Desde a AGV e a FRUGA nos xuntamos a outras xentes, colectivos e persoeir@s que en Compostela se achegan de todas a bisbarras do país, e entre voces erguidas, música e festa tamen se vai beber, e a litros de viños, das nosas zonas vitícolas, desde o Navia ao Limia, desde a ribeira de Arousa ao Sil, desde o Támega ao Ulla e desde Portomarín ata a Guarda por todo o Miño, e sen esquecer as ribeiras do Mandeo e todos aqueles recantos onde hai cepas plantadas e que se vendiman para libar a prezada bebida. Na noite do 24 e no día 25 na Carballeira de San Lourenzo en Compostela xuntarémonos para beber e lembrar que a nosa identidade civilizada ven desde o momento que plantamos as primeiras cepas para vender e beber viño, na casa, en tabernas, festas, romarías, ou nos convivios que nos fan partillar da leidicia do momento..por iso no día da Patria lembramos que vivimos no país, e bebemos do país.

Un momento da Carballeira de San Lourenzo desde o posto da AGV no ano 2011. Fonte AGV

Como ano pasado nos imos ter un posto noso onde se poderan beber e mercar viños de todas as zonas, tintos e brancos a prezos populares e que que ninguén quede sen viño na festa rachada do Festigal,  con concertos de música ata ben tarde, exposicións sobre as manifestacións políticas, sociais, culturais e literarias da actualidade galega, e como xa o di o impactante cartaz do evento, “ao Festigal vai de morto, quen non vai de vivo!”.  Sumámonos tamén á campaña Consumogustos en favor dos nosos viños e productos etiquetados en galego e que promoven a Irmandade Galega de Adegas e o Foro Peinador.  A cal presentou recentemente a campaña para que o día 25 centre a conciencia entre a xente que xa adoitan beber viños de marcas que se amosan en galego. Temos unha declaración da propia IRGADE:

SE PODES ESCOLLER, ESCOLLE

No sector agroalimentario galego temos demostrado estar ao máis alto nivel respecto da calidade e seguridade alimentaria dos produtos que ofrecemos no mercado, podendo competir de igual a igual con calquera outro país do noso entorno.

Neste compromiso coa calidade, temos feito unha aposta decidida polo aproveitamento sostíbel dos nosos recursos naturais, e pola recuperación de razas e variedades tradicionais adaptadas ao noso hábitat, que permiten dar ás nosas elaboracións una personalidade propia, ligada ao noso clima e territorio, por tanto inimitábel.

Como garantía de orixe e singularidade, temos dado un paso máis, etiquetando os nosos produtos en galego, lingua na que herdamos o saber dos nosos antepasados, e que queremos transmitir aos nosos descendentes.

No sector da vide e do viño, fixemos unha aposta clara. Iniciamos o século XXI con menos de vinte adegas que etiquetaban o seus produtos en galego, e hoxe somos máis de duascentas. No mercado exterior, a aceptación foi plena: un bo produto etiquetado no idioma de procedencia, transmite garantía de orixe. Puidemos escoller, e escollemos.

Certas industrias lácteas e outras agroalimentarias o están a facer o mesmo. Tamén algunhas empresas de comercialización e distribución optaron por rotular os seus negocios e facer a publicidade en galego.

Agora é o teu momento. Desde a Irmandade Galega de Adegas pedimos a túa complicidade. Prestar apoio á iniciativa privada que desenvolve as súas actividades en sintonía cos valores da nosa singularidade debe ser obxecto de maior atención.

Se podes escoller, escolle en galego: produtos galegos etiquetados en galego. Nos bares, nos restaurantes, no comercios, nos supermercados e nas tendas de toda a vida, non deixes que escollan por ti.

Á esquerda J.L. Garćia Pando e na dereita José Manuel Rodríguez. Fonte AGV

Con apenas 3 anos de vida a AGV e FRUGA acadan importantes resultados no recente proceso de elección de representantes nos Consellos Reguladores do Viño. De feito nas diferentes candidaturas presentadas se obtiveron 5 vogais nas Denominacións de Orixe de Monterrei, Rías Baixas, Ribeira Sacra e Valdeorras. Nos censos de viticultores de da DO  Monterrei e viticultores de máis de 2 has no Condado foi a opción máis votada. Dous votos impediron unha representación maior en Monterrei e en Rías Baixas. A dirección da AGV valorou positivamente a confianza depositadas nas suas candidaturas e que marca un importante camño a desenvolver nos próximos anos.

Desde a equerda Alfonso Fernández e Manuel Blanco, vogais na DO Monterrei. Fonte AGV

Na DO Monterrei foi eleito Alfonso Fernández, viticultor de Albarellos, por parte da candidatura ABIM que integraron asociados á FRUGA e que defenden os seus postulados saiu escollida a adega Pazo Blanco Núñez de Verín e que representará Manuel Blanco. A AGV presentou como candidata á presidencia do Consello Regulador a Purificación Caldelas que finalmente non saiu eleita. No Consello Regulador de Rías Baixas saiu escollido Antonio Álvarez Súarez por amplisima maioría no censo de viticultores de máis de 2 has, Antonio xa era anteriormente vogal e representante dos viticultor@s  no pleno do Consello Regulador. Na DO Valdeorras saiu eleita pola AGV a adega O Casal SAT de Rubiá  e que representará José Luís García Pando que posteriormente foi escollido con amplio apoio nun novo mandato como Presidente da DO. Finalmente dentro da Candidatura Unitaria Profesional da Ribeira Sacra o viticultor de Gullade (Monforte) Carlos Losada representará á AGV, Carlos que traballa viñedos en Doade e Vilachá, amosa o espíritu da esforzada xente da viticultura de montaña a que á AGV dará unha importante atención nas suas próximas actuacións, nesta DO foi reeleito como presidente o amandino Jose Manuel Rodríguez, viticultor e xerente da adega Décima en Sober.

Desde a equerda Carlos Suárez da Ribeira Sacra e Antonio Álvarez de Rías Baixas. Fonte AGV

Coa oportunidade do remate deste proceso de eleccións fixemos as seguintes entrevistas aos Presidentes de Valdeorras e Ribeira Sacra.

Entrevista a José Luís García Pando

José Luís García Pando. Fonte AGV

Desde hai unhas semanas José Luís García Pando volve a presidir o Consello Regulador de Valdeorras. Así os decidiron un amplo grupo de vogais que representan a cooperativas, adegas e viticultores-as e entre eles a AGV-FRUGA, como resultado dos recentes comicios celebrados na comarca ourensá no marco das eleccións aos Consellos Reguladores das distintas DDOO e IXPs da Galiza. Na elección, celebrada onte, José Luís García Pando que é socio da Adega O Casal, que foi a que encabezaba a candidatura da AGV-FRUGA no censo do resto de adegas, logrou o apoio de seis dos nove membros do Consello.  Así José Luís García Pando asegura a continuidade da política de xestión da DO Valdeorras xa iniciada durante a anterior lexislatura en que Alfredo Suárez Canal dirixía a Conselleŕia do Medio Rural. Desde a AGV e FRUGA nos felicitamos pola dita elección e se presta a colaborar e traballar en todas aquelas iniciativas que susciten o apoio social na DO e que redunden na mellor promoción e difusión dos viños valdeorreses.

Levas 6 anos de presidencia no Consello Regulador, que foi o máis positivo desta etapa?

Sobre todo profesionalizar o Consello Regulador, contar cunhas normas, ter un funcionamento previsible e todo por escrito, fuxir de que todo cae en mans do Presidente. Por outra banda comezouse a facer promoción, é dicir, as adegas comezaron a implicarse na promoción que se impulsou desde o Consello, como as propias presentacións que fixemos como a asistencia a feiras, chegouse nalgún caso a que participaran máis do 50% das adegas inscritas na DO, iso nunca antes pasara. Fixemos presentacións en Madrid, Barcelona e Zurich, algunha misión nos EEUU, neste sentido a internacionalización seguira sendo unha tarefa importante. Mínimo saimos a unha feira importante ao ano como foi Alimenaria de Barcelona ou a Feira Internacional de Londres.

Que falta por facer?

Temos que mellorar, tanto no que respecta ao organo directivo da DO e cuestións de control, por exemplo o manual de calidade 4511, tamén é importante a comunicación coa xente asociada á DO, ten que ser máis fluída. Como xa dicía hai que insistir na promoción, facer un traballo de formiga, a constancia nos levou a estar presentes en todos os escenarios.

Que podes dicir sobre a viticultura de Valdeorras?

A xente que está nas cooperativas está máis organizada, o resto están como isolados, é difícil que cheguen propostas deles, as organizacións agrarias que ata agora había non cumpren o papel que debían cumprir. Por outra parte se as adegas queren organizar a viticultura deben apoiar contratos no que se pague pola calidade demandada, os contratos homologados deben refrexar isto, a adega debe valorar a calidade que recibe segundo uns parámetros. Non pode ser que o viticultor cobre o mesmo o que produce 8000 quilos nunha hectárea que 12.000.

Que lle pedirías á administración?

Necesitamos manter o réxime de dereitos de plantación, nisto se debe ser claro. Polo demáis aparte do apoio económico, hai que ter unha programación estratéxica no que respecta á promoción, hai profesionais na Xunta que poden seleccionar os lugares onde ir, non pode ser que se chame dun día para outro a calquera sitio, por exemplo, habería que facer un plan para brancos e outro para tintos, ao final é manter unhas marxes nos prezos. Se houbera este planeamento a colaboración entre as Denominacións galegas sería óptima, se non se seguirán coas “rencillas” de sempre.

Entrevista a José Manuel Rodríguez González

Entrevistamos a José Manuel Rodríguez, viticultor e Presidente do Consello Regulador da DO Ribeira Sacra desde os seus inicios, alá polo ano 1995, e conversamos na súa viña de Seoane en Bexamáns, en Doade, entre a continua ata da rama, nos socalcos de vertixe que dan fama á comarca. Como nota de interese  o propio José Manuel ten posto en práctica unha intelixencia vitícola colectiva propia da zona, que ante o maior desafio que ten, a falla de auga se adoptaron solucións eficaces como as coberturas de palla que fan que en moitos anos non se teñan que cavar e así manter a humedade nos severos estíos da ribeira, de todas maneiras desta cuestións de manexo xa teremos oportunidade de analizar e falar noutro momento.

José Manuel Rodríguez no seu viñedo de Doade. Fonte AGV

Como foi o proceso de consenso para acordar unha candidatura única na Denominación Ribeira Sacra?

O que se buscaba é ser partícipe das cousas ás diferentes sensibilidades, tanto sexan viticultores, pequenas e grandes adegas, tentamos evitar a incursión “política” no sector, a DO debe ser representada pola profesión, non queremos vellos modelos que se asentaron noutras denominacións. O sector pedía que se fixera un acordo.

Cales son os desafios destes próximos anos?

Temos que conseguir como sexa que os viñedos das nosas ladeiras, se poidan manter, ou sexa que sexan rentables, xa que son os que nos dan este atractivo especial. E nisto hai que traballar, como foi o plan de infraestruturas na anterior Consellería de Medio Rural, que permitiu a mellora dos accesos e a instalación de elevadores nas viñas. Neste sentido estamos estudiando unha diferenciación especial no que respecta aos viñedos de socalcos en encostas, que non ten que ver coa calidade, se non coa singularidade que aporta o entorno específico noso, de feito o CERVIN (Centro de Investigación, Estudio, Salvagarda, Coordinación e Valorización da Viticultura de Montaña) xa ten feito algo ao respecto.

Que demandas da administración?

Primeiro que se escoite ao sector, ou sexa que se lle pregunte e consulte sobre cuestións vitivinícolas. Como exemplo a EVEGA (Estación de Viticultura e Enoloxía de Galiza) que segue sen ser o organismo de investigación e experimentación que precisamos. Tamén precisamos que funcione a reserva de dereitos, se non hai que buscalos fora, hai que desenvolver o Decreto que o ten que por en marcha. E desde logo non se concibe que o réxime de dereitos remate como se ten falado, as denominacións de orixe seguirán.

O pasado día 5 de xullo, representantes da Federación Rural Galega FRUGA, encabezados polo seu presidente Xurxo Álvarez Pérez, presentaron diante da Conselleira do Medio Rural e Mar Rosa Quintana un documento sobre propostas de iniciativas e demandas de actuacións no agro e rural do país, entre entre as que hai un espazo adicado ás cuestións necesarias de acometer no sector vitivinícola e que foron as seguintes:

Demanda de actuacións no sector do viño

Sobre o sector do viño desde a Federación Rural Galega se trasladan as seguintes cuestións de importancia á Consellería de Medio Rural e Mar (CMRM en diante). O sector vitivinícola a nivel galego constitúe unha importante pola do noso tecido agrario. Con máis de 20.000 explotacións e 25.000 has que se espallan entre 5 DO, 3 IXP e outras zonas de tradición como o Val do Navia, Litoral de Pontevedra e a Baixa Limia entre outras. A produción total que refrexan as estatísticas acada os máis de 210 millóns de quilos de uvas dos que menos da metade van amparados baixo algunha cualificación de DO ou IXP. A facturación total do sector supera actualmente máis de 150 millóns de euros que supuxeron un aumento continuado dos últimos anos, en concreto case o 100% nos últimos 8 anos, o que indica o forte dinamismo sectorial, máxime no actual momento do comportamento do ciclo económico xeral. E alén disto un sector moi ben articulado dentro das súas diferencias territoriais como mesmo da capacidade comercial, xa que as máis de 400 adegas de viños de calidade permiten cubrir diferentes mercados e nichos de consumo.

A grandes cifras non poden agachar os problemas, que hai, e algúns sen resolver desde hai tempo, que amosan as tremendas dificultades ser viticultor ou viticultora hoxe en día. E por iso que a FRUGA expón á CMRM o seguinte:

Viñedos de Monterrei. Fonte AGV

Posicionamento diante da reforma da OCM do viño

Na última reforma da OCM do viño do ano 2009 se acometeron importantes cambios na xestión do sector vitivinícola que outras cuestións contempla a liberalización de dereitos de plantación no horizonte 2015-18, a CMRM e a propia Xunta de Galiza deberían tomar posición claramente en contra desta mal chamada “liberalización”, e consonancia co que se teñen manifestado o noso sector, xa sexan os propios Consellos Reguladores como tamén as Asociacións Profesionais e Organizacións Agrarias. Hai un bloque importante dentro da UE que aposta por manter o modelo das Denominacións de Orixe e Indicacións Xeográficas, que se debe manter e reforzar. Neste sentido a posición do Goberno do Estado ten sido ambigua e confusa, por tanto é claridade e firmeza que demandamos da CMRM.

Sobre o actualmente vixente na OCM do viño a FRUGA quere trasladar as seguintes demandas:

• Investimentos en estruturas de comercialización no exterior,
• Mellora da de montaña (a través do desenvolvemento rural),
• Mellora na formación de persoal especializado
• Reestruturación e reconversión do viñedo
• Apoio a liñas de produción diferenciadas (Produción Integrada, Viticultura Ecolóxica, Novas Zonas, etc.)
• Apoio a imaxe das DO e IXP
• Manter o sistema de dereitos de plantación
• Favorecer e apoiar as feiras de promoción

A viticultura de montaña na zona de Amandi. Fonte AGV

A reforma da PAC e o réxime de pagamento único á viticultura

Dentro da perspectiva da reforma da PAC diante do horizonte 2014-2020 se ten previsto a inclusión da viticultura no réxime de pagamento único, o outro sostén da PAC, o desenvolvemento rural contemplará medidas importantes para o noso sector para consolidar o modelo de calidade das nodas Denominacións e IXP. A CMRM ten recortado e debilitado as posibilidades do segundo pilar da PAC no que respecta ao viño, como pode ser o apoio á viticultura de montaña (infraestruturas e incorporación de novas adegas), innovacións en produción integrada e ecolóxica, enoturismo, etc.

Demandamos pois que a CMRM teña un plan para esta nova PAC no que se cambie radicalmente a filosofía adoptada nestes últimos anos de recortes inaceptables en liñas básicas de apoio ao noso modelo de viños de calidade e que non van en consonancia coa importancia crecente que do súa dimensin social e económica.

Aplicación do Decreto 256/2011: Rexistro Vitícola e Dereitos de plantación

A Xunta de Galiza tivo parado durante moito tempo a reserva de dereitos de plantación, que no básico tentaría manter o potencial histórico da viticultura galega, eses dereitos que se foron perdendo por mor do abandono agrario e as actuacións públicas en infraestruturas viarias ou hidráulicas levaron a un importante estrangulamento de novas iniciativas que puideron xurdir nas úlitmas décadas, sobre todo en zonas óptimas dos territorios do interior do país, ou da chamada viticultura de montaña. Fronte á especulación pura e dura que primou no tráfico de dereito das reconversións feitas no inicio de século se ten que artellar o instrumento básico de ordenación vitícola como é o Banco de Dereitos.

A dotación do Banco non debe vir exclusivamente nos abandonos que se detecten nas revisión dos Rexistro Vitícola se non que se debe negociar a incorporación de dereitos que xa contemplaba a administración do Estado como as últimas OCM do viño. Galiza non foi nin é excedentaria no viño, embotella a grande maioría do viño incluído en DO, non precisou nunca de mecanismos de regulación de mercados como a destilación, conversión a mosto, inmobilizacións, etc.

Viñas en Alongos no Ribeiro. Fonte AGV

A reserva de dereitos galegos ten que facilitar a recuperación de amplas zonas históricas de grandes posibilidades de vinificación de calidade como poden ser principalmente as cuncas interiores do Miño, Sil, Támega, Navia e Limia. Tamén é necesario preservar a reconversión varietal de amplas zonas do litoral que teñen unha presencia importante de variedades de uva en base a Híbridos Produtores Directos (HPD).

Este Banco debe primar a incorporación de novas explotacións, sobre todo entre xente moza, en zonas deprimidas economicamente (como o a provincia de Ourense e Lugo) e cara a potenciación de viños con atractivo potenciado pola diferenciación territorial e varietal como o manexo sostible do medio. Os repartos de dereitos deben contemplar topes por explotación que eviten proxectos que procuren unha especulación económica que desestabilize o equilibrio de oferta e demanda de zonas concretas.

O instrumento do Rexistro Vitícola debe ser dunha vez convenientemente revisado e poso ao día coa suficiente dotación de medios humanos e materiais para que se poidan facilitar todo tipo de xestión por parte dos viticultores-as así como a planificación e control que teñen que efectuar os órganos de xestión e certificación dos Consellos Reguladores vínicos.

Axudas á reconversión

As axudas á reconversión varietal e reestruturación deben continuar nesta e próximas campañas por que non se rematou aínda os cambios cara unha viticultura diferenciada e de calidade como poden ser nas zonas costeiras coa presencia de superficies de HPD como as ribeiras de Arousa, Salnés, Morrazo, Betanzos e outras. No que respecta as zonas do interiores tamén hai unha presencia excesiva de variedades autorizadas non preferentes de palomino fino e alicante bouschet no Ribeiro, Valdeorras e Monterrei que aínda lastran o crecemento do noso sector.

As novas axudas á reconversión e reestruturación deben contemplar os topes por superficie agás as actuacións da economía social ou veciñal que agreguen viñedos en favor de economías de escala no que respecta á xestión e mecanización en zonas de risco de abandono.

Mesa do Viño na DO Rías Baixas. Fonte Vino Gallego

Mesas de negociación do viño

A actual CMRM non ten continuado na política decidida da administración anterior de favorecer os acordos interprofesionais na compravenda de uva dentro do ámbito das DO galegas. Salvo a actualización do contrato de Valdeorras, con case nula posta en práctica, non se anovaron novos contratos, como é o caso de Rías Baixas, Ribeiro e Ribeira Sacra. A CMRM actúa como ente de interlocución e arbitraxe así como a capacidade de articular medidas que favorezan o asinamento de acordos. As consecuencias desta pasividade da administración levaron a que non se puidera avanzar no Ribeiro e Rías Baixas, onde por tradición e repercusión social os acordos sempre trouxeron estabilidade e control nos prezos.

A baixada nos prezos da uva afecta a viticultores-as como tamén a adegas que posúen viñedos ao rebaixarse o valor patrimonial e favorecerse a competencia desleal de quen compra uva exclusivamente no “mercado libre” e case sempre con condicións de control que raian ás veces na ilegalidade. A precariedade das condicións de negociación da uva na época de vendima no que respecta aos produtores-as leva á proliferación de abusos, desconfianza dentro do sector e a unha presión alimentadora dos aumentos de rendemento e que co tempo provocará a baixada xeral da calidade dos viños así como da súa facturación.

De feito hai situacións que se poden nomear como “explosivas” no que respecta o agrandamento de existencias de viño e o que suporía na compra.

Acto de promoción coa Emoción dos Viños na Catedral de Tui. Fonte AGV

Apoio á promoción e consellos reguladores

Nos últimos anos se constatou unha redución importante nas partidas adicadas a promoción en control nos respectivos órganos pertencentes aos Consellos Reguladores, nalgúns casos as reducións chegaron a máis do 50%. As consecuencias xa se aprecian nas dificultades para continuar o forte impulso de promoción e exploración de mercado emerxentes tanto no Estado como no exterior, asemade aumenta a percepción de agravios comparativos entre Denominacións ao non partir todas coas mesmas posibilidades e recursos.

Novo Regulamento do Ribeiro

Antes da vendima do ano 2011 se aprobou por parte do Consello Regulador da DO Ribeiro un novo regulamento que puña fina máis de 50 anos de anacronismo normativo no que significa sitúa a histórica DO no contexto de modernidade e de calidade que lle corresponde. Este regulamento que xa tiña que ser posto vigor na pasada vendima está a experimentar atrancos de natureza confusa por parte da CMRM e está a adiar un instrumento imprescindible para o funcionamento presente e futuro da DO Ribeiro.

Recoñecemento da realidade furancheira

E necesario dunha vez que a actual CMRM teña por ben recoñecer a realidade social e vitícola que supón a existencia da figura do furancho. Neste sentido se debe dar a posibilidade de desenvolver e mellorar o Decreto 116/2008 así como coordinar as actuacións doutros departamentos da Xunta de Galicia como a area de Turismo para que se normalice a relación cos interlocutores destas explotacións vitivinícolas nas diferentes bisbarras do país. Sobre todo acabar recoñecendo a súa importante contribución á historia, tradición e desenvolvemento enoturístico.

O val do Navia en Negueira de Muñiz. Fonte AGV

Creación e ampliación das IXP de Viños da Terra

A figura da IXP de Viños da Terra aínda non está suficientemente favorecida para que precisamente as zonas onde teñen esta cualificación poidan dar ao paso dunha futura DO. A CMRM pode e debe acometer medidas de consolidación das actuais IXP así como dar cabida a zonas de indubidable tradición e historia vitícola como poden ser o Morrazo e as Riás de Vigo e Pontevedra, Mondariz, Val do Louro, Val do Navia e a Baixa Limia, así como aquelas zonas de interese que non nos poidamos permitir perder para o noso potencial vitícola.

Voltamos ás Neves, pequena grande patria miñoteira, e daremos homenaxe debida a un curiosamente fenómeno viñateiro, que é falar dos tintos de Rías Baixas!, semelle extraño aínda que non o debía ser, se temos en conta o pasado vitícola case en tinto por todas as bisbarras galegas. Xa Alvaro Cunqueiro na sua “Cociña Galega” sinalaba o seguinte:

Alvaro Cunqueiro

” Miño abaixo, damos con Salvaterra e o seu condado, célebre dende Pedro Madruga. Digo os nomes maiores do Condado: Rubiós, Tortoreos, Meder. Con algúns tintos do Ribeiro do Avia, hai que poñer os destas partes. Eu aseguro que o mellor tinto galego que catei na miña vida, foi un de Rubiós: ¡Deus, que ancho era, que farto, que amistoso, que quentador, que conselleiro! ”

E así ficou unha especie de aldea gala sitiada polos magníficos albariños, e onde unha adega como a de Coto Redondo fai recuncar e agromar propostas a base de mencía, sousón e pedral  e que nos fai esquecer un pouco os magníficos brancos da caste predominante e doutras como a treixadura e loureira, onde tamén xa se poñen de longo no Condado. Oficialmente nas Rías Baixas son preferentes caiño tinto, espadeiro, loureira tinta e sousón, e  como autorizadas mencía, brancellao e pedral. Esta división semella algo arbitraria e confusa como logo veremos, é un pouco a penitencia que as nosas tintas teñen por pasar longa clandestinidade no purgatorio, moi diferente á sorte das irmás brancas, sendo iguais en número, diversidade e potencial de calidade.

Señorío de Rubiós sousón, Goliardo caiño e a extinta Torroxal, salvo algunha garrafa sen beber.

Queda sen dúbida a paixon polos tintos nas terras do litoral e miñotas, aparte dos popularizdos “barrantes” do Salnés houbo iniciativas de valor como foi a pioneira Torroxal no Rosal que o Quin de Goián en outros tolos foron de plantar en ladeiras imposibles, proxecto con súpeto remate e que prometía….e clásicos que van soando como o caiño D’Arvelos e  propostas atrevidas como o Goliardo do enólogo berciano Raul Pérez,  e adegas que van introducindo tintos como o caso de Zarate e Quinta de Couselo…

Pero toca falar do potencia vitícola para os tintos máis atlánticos, sen esquecer lóxicamente aos amigos do Barbanza-Iria, Morrazo e Betanzos, Francisco Rego impartiu recentemente no Rosal, coa oportunidade da súa XX Feira do Viño, un repaso do potencial de castes brancas como tintas, centrando nestas últimas comentou o seguinte:

Vellos parentescos mestizos das nosas castes: a trosseau na esquerda e a pinot noir na dereita

Espadeiro do Condado. Fonte AGV

A viticultura galega é a mellor expresión vixente do que foi a antiga Gallaecia, vemolo nas sinonimias do brancellao, serradelo en Betanzos, albarello no Sil, bransello no Morrazo, albarelhão en Portugal. De onde viron moitas das nosas castes?, está descartada por burda a idea extendida hai un tempo de que pelegrins da Francia trouxeron o riesling para dar o albariño e a cabernet franc para a mencía. Recentes investigacións agrupan as nosas castes con parentescos con variedades francesas como a pinot noir da Borgoña ou a trousseau do Jura, sinónima do nosa merenzao ou bastardo, falariamos máis dunha esquecida mestizaxe que ben puidera ser de dobre dirección, por aqueles camiños xacobeos que na realidade eran camiños do viño, xa que desde Compostela ou Saint Jacques chegaban á Champaña, Borgoña, Burdeos e o  Languedoc. Unha posible resolución da cuestión a darian as perdidas Vitis silvestris, que sería a analoxía do lobo frente ao can. Na época castrexa preromana as silvestris galaicas puideron ser vinificadas en aqueles lagares rupestres de haberá máis de 2000 anos. Logo chegaron os romanos coa sua civilización báquica que herdaron dos gregos e que istes posiblemente herdaron dos pobos do Caúcaso e o Mar Negro, pero isto xa é outra historia.

Antigo mapa francés dos camiños xacobeos ou os camiños do viño. Fonte AGV

Caiño tinto ou redondo. Fonte AGV

Temos para comezar o caiño tinto ou redondo, ou tinta femia do Morrazo, borraçal en Portugal, variedade case mítica na nosa memoria dos viños do litoral aurousán, con todo sinalar que hai autores que falan dunha tinta femia separada do caiño tinto. Ten madurez tardía e aporta unha acidez delicada aos viños, certamente en relación coa costume dos nosos padais máis atlánticos. Temos logo outra caste denominada espadeiro no Salnés, que logo veremos diferente do espadeiro do Condado. O caiño bravo, ou caiño antigo no Ribeiro, o amaral ou azal tinto en Portugal, como di o nome é variedade moi antiga, posiblemente unha caste pai doutras, de certo no seu cruzamento co albariño deu o caiño branco. Madurez serodia e aporte importante de calidade, neste sentido hai que xogar cos microclimas  e ensaiar densidades. O caiño longo, chamado sousão galego en Portugal é máis precoz, aroma esquisito, interesantísima, pode acadar exceso de produción, dependerá da viticultura escollida.

Sousón. Fonte AGV

O sousón, ou sousão do Douro, tamén denominada tintilla no Ribeiro, viñon na Baixa Limia , vinhão en Portugal ou retinta, certamente da o maior potencial de cor para ser base dos grandes tintos galegos, sobre todo se teñen certa crianza en madeira. O castañal é a caste indíxena do Rosal e que xa foi recoñecida pola Administración como preferente, aporta finura. O espadeiro do Condado, ou ferrón ou ferrol no Ribeiro, negrón no norte do Ribeiro, da cor e acidez, uva delicada e que é diferente ao espadeiro do Salnés ou os espadeiros ou padeiros portugueses, acompañante tradicional nos viños de Rubiós co pedral ou albariño tinto de Monção. E que pasa co loureiro tinto.. a cuestión semella en que esta caste é sinónima do espadeiro do Condado ou ferrón xa comentados, algun material foi tamén identificado como sousón.

A mencía entrou para quedarse e sen dúbida é a uva  máis extendida por todo o país, non é preciso falar máis dela, e que tamén nas Rias Baixas ten seguidores que a axeitan de forma especial ao clima e solos propios. O brancellao xa citado da nobreza aos viños, mesmo corpo se aplica unha viticultura severa como fan por Monterrei, moi sensible ao oidio. Desde logo hai mías propostas como o comentado merenzao, as posibilidades da touriga nacional portuguesa ou carabuñenta galega, o mouratón, ou a zamarrica que temos en Monterrei ou o máis ibérico tempranillo coa sua variante da arauxa ou tinta femia (non confudir coa titna femia do Morrazo) de Monterrei e a indultada garnacha titureira ou alicante. Bendita confusión de nomes, xa lles gustaría noutros lares ter a mesma. Sigamos o exemplo do Cunqueiro e imos ás Neves na vindeira fín de semana.

Pedral. Fonte AGV

Manuel Sánchez. Fonte AGV

Tentar resumir matices, detalles, conversas, emocións un acto da semellanza do Auria Vinum podería resultar pouco serio e mesmo inútil.. quedarán as impresións  para os que tiveron sorte de asistir, o resto nos contentaremos con esta  colaboración do Manu para o blog da AGV, enólogo e artista a partes indistinguibles, foi o autor do cartaz do evento e que nos deixará simplesmente un acuse de recibo do que foi, comeza a conta atrás para a esperada próxima edición…..que será segura co concurso dos amigos da AGASU e o apoio da Concellería de Turismo de Ourense e na persoa de Isabel Perez.

Por Manuel Sánchez: O pasado sábado 7 de Xullo tivo lugar o primeiro túnel do viño de Ourense nunha xornada única e especial coa que remataba Auria Vinum e que fora precedida os días 2 e 3 coas catas comentadas no café-restaurante Maimón. Un encontro de 28 bodegueiros e que representaban a esencia mesma da viticultura e a enoloxía galegas. O evento se desenvolvemento no museo municipal de Ourense da rua Lepanto compartindo a exposición de pintura de Basalo. Arte e viño deron o marabilloso ambiente retrospectivo do autor inspirado nos anos 60 e 70 en torno á antiga sala Auria de Ourense e harmonizando coas cores das singulares obras o abano de viños do noso país con toda a riqueza das súas castas e caldos froito do traballo e esforzo dos que dedican a súa vida e o seu dia a dia á vide e o viño.

As catas desde o Miño no Restaurante Maimón con Antonio Portela. Fonte AGV

Pola mañá tivo lugar simultáneamente a sesión de maridaxe que o xefe de cociña, Javier González do restaurante A Rexidora do Grupo Nove ofreceu aos 30 asistentes de perfecta combinación entre os viños seleccionados das catro DO da provincia de Ourense e a súa amable integración en receitas de verán coas mellores materias primas da nosa terra. Tanto á sesión de maridaxe como ao túnel do viño se contou coa asistencia de Isabel Pérez, Concelleira de Turismo e Cultura e tenente alcalde de Ourense, quen con sinxela e firme sinceridade insistiu na importancia de Auria Vinum como precedente cultural e económico para o desenvolvemento e expansión dos nosos viños cara ao mercado exterior, concienciando os propios galegos da súa calidade e singularidade, e dando iniciou a unha nova perspectiva de promoción no escenario de Ourense, como capital termal e nucleo de consumo e difusión dos nosos caldos.

Javier González na maridaxe xunto ao sumiller David Barco. Fonte AGV

Pola tarde, e despois da parada do mediodía, o primeiro túnel do viño reiniciou a súa xornada na que foi notable a asistencia de público en xeral así como a de medios de comunicación ata a clausura ás 21:30 horas da noite na que, de non se ter tido que cumprir o horario oficial establecido do museo, se tivese prorrogado moi de seguro ata moi entrada a noite este xenuíno espectáculo do viño. Túnel de luces, aromas e sabores, charlas e experiencias, amigable encontro de amigos e amantes do viño, o noso viño, fonte inesgotable de sensacións, paixóns e encontros nun bonito punto en  común: de novo o noso querido viño, o viño galego. Deixamos unhas verbas do Antonio Portela que deitou a mode de manifesto panfletario no blog “Bago Miudo“….

“Somos ricos nisto do viño, pero non o sabemos, deberiamos beber a litros os viños de nos e do mundo enteiro…” 

Damos conta a continuación das adegas que concorreron no primeiro tunel do viño de Ourense

José Luís Aristegui da DO Valdeorras
SAT ALAN da DO Valdeorras
Castro de Lobarzán da DO Monterrei
Tapias Mariñán da DO Monterrei
Manuel Guerra Justo da DO Monterrei
Pazo de Valdeconde da DO Monterrei
O Cabildo de Oimbra da DO Monterrei
Boo Rivero SAT da DO Monterrei
Francisco Pérez Diéguez da DO Monterrei
Adega Abeledos da DO Monterrei
Bodega Tabú da DO Monterrei
Herederos de Jesús Freijido da DO Ribeiro
Casal de Virmadeus da DO Ribeiro
Alejandre Nores da DO Ribeiro
Manuel Formigo da DO Ribeiro
Pazo Casanova da DO Ribeiro
Manuel Rojo da DO Ribeiro
Adega Eduardo Rodríguez e
Luz Cánovas da DO Ribeiro
Javier Monsalve da DO Ribeiro
Adega Vella da DO Ribeira Sacra
Roberto Regal da DO Ribeira Sacra
Alan de Val da DO Valdeorras
José Luís Aristegui da DO Valdeorras
María Teresa Núñez da DO Valdeorras
As Furnias da DO Rías Baixas
Bodegas Coto Redondo da DO Rías Baixas
Cooperativa Moraima da DO Rías Baixas
Adega Os Areeiros do Morrazo
Viña Regueiral da DO Ribeira Sacra
Gaudila da DO Rías Baixas

Momento do Túnel do Viño. Fonte AGV